چگونه کمک ها می توانند دانش آموزان را به سمت مشاغل پایدار هدایت کنند؟

چگونه کمک ها می توانند دانش آموزان را به سمت مشاغل پایدار هدایت کنند؟

این سوال که در گردهمایی اخیر اعضای هیئت علمی در دفاتر سوهو اتحادیه معماری مطرح شد، نه تنها بر بی‌ثباتی مربیان پاره وقت معماری – که اکنون 54 درصد از کل اعضای هیئت علمی را بر اساس NAAB تشکیل می‌دهند – بلکه نقش بزرگتر گروه را نیز برجسته می‌کند. اقدام در رشته ای که برای مدت طولانی بر دستاوردهای فردی متمرکز بوده است. این یک سوال به موقع است. اعضای کمکی در مدرسه نیو در نیویورک، که 87 درصد از اعضای هیئت علمی را تشکیل می‌دهند، در سال 2022 اعتصابی 25 روزه به راه انداختند و موفق شدند بیشترین افزایش حقوق در تاریخ مدرسه و اولین بار در چهار سال گذشته را به همراه افزایش پوشش بهداشتی به دست آورند. و امنیت شغلی

دانشکده‌های معماری، که اکثر آنها به مربیان پاره وقت وابسته هستند، برای رفع شکاف فوق‌العاده امنیت شغلی و پرداخت‌های بین اعضای هیئت علمی و اعضای هیئت علمی خود چه باید بکنند؟ کتاب جدیدی که توسط یکی از ما ویرایش شده است به این سوال می پردازد. راهنمای سازمان دهنده برای آموزش معماری (راتلج، 2024) روشی معمارانه برای نگاه کردن به مسئله در مقیاس‌های مختلف ارائه می‌دهد، از سازمان‌دهی کمکی در مقیاس یک مدرسه گرفته تا پیوستن آنها به سایر اعضای هیئت علمی پاره وقت در مقیاس دانشگاه یا دانشکده معماری دیگر. اصرار آنها برای تغییر سیاست در مقیاس ملی.

از آنجا که بسیاری از اعضای هیئت علمی پاره وقت نیز تمرین می کنند، دانشکده های معماری اغلب از آن به عنوان بهانه ای برای دستمزد کم و قرارهای کوتاه مدت استفاده می کنند. واقعیت این است که بسیاری از ابزارهای کمکی برای جبران فراز و نشیب های کسب و کار معماری به دستمزد دانشگاهی آنها بستگی دارد. اما این بهانه تنها تنش‌هایی را که مدت‌هاست در معماری بین آموزش عالی و حرفه وجود داشته است، نه فقط به خاطر آماده‌سازی دانش‌آموزان در مدارس برای تمرین، بلکه بر سر بهره‌کشی از پزشکان توسط مدارس، افزایش می‌دهد. در هر صورت، وابستگی دانشگاه‌ها به بخش‌های کمکی نشان‌دهنده ضعف ناپایدار است – موسساتی که تلاش می‌کنند هزینه‌ها را کنترل کنند و شهریه‌های متوسطی را به پشتوانه اعضای هیئت علمی افزایش می‌دهند تا بودجه‌شان متعادل شود. همانطور که گروهی که در The Architectural League گرد هم آمدند، اشاره کردند، این “پارادوکس دردناک معماری” را ایجاد می کند: در نهادهای یادگیری، متعهدترین کارگران کمترین حمایت را دارند.

با توجه به مدت زمانی که انتظار می رود برای آموزش استودیوهایی که هر هفته دو یا سه بار در هفته و برای ساعاتی بسیار بیشتر از تعداد واحدهای استودیو نیاز دارد، در اختیارشان بگذارند، به نظر می رسد که کمک های آموزشی در دانشکده های معماری مورد سوء استفاده قرار می گیرند. همچنین افراد کمکی در این مورد انتخاب زیادی ندارند. اعضای هیئت علمی تمام وقت برنامه درسی را تعیین می کنند و رهبری دپارتمان حقوق را تعیین می کند، بنابراین هر دو گروه باید مسئولیت تداوم بی عدالتی اعضای کمکی را بپذیرند که مجبورند زمان زیادی را برای دستمزد کم صرف کنند. این مسئولیت همچنین باعث می‌شود که ادعای همدردی با وضعیت اسفبار اعضای هیئت علمی بیشتر از کمی ریاکارانه به نظر برسد. اگرچه استودیوی تدریس، از نظر تئوری، به زمان آماده سازی زیادی نیاز ندارد، اما هر معلم خوب زمان بسیار بیشتری را نسبت به کلاس برای پاسخگویی به سوالات دانش آموزان و سایر نیازها صرف می کند، که این باعث می شود دستمزد پایین حتی دردناک تر شود. رفتار متقابل – رفتار متقابل با دیگران همانطور که دوست دارید با شما رفتار شود – همچنان یک اصل اخلاقی است و فقدان تعامل بین اعضای هیئت علمی تمام وقت و همکارانشان شرم آور است.

علاقه فزاینده به اقدام جمعی در میان کارکنان کمکی بدون شک بر روی این حرفه نیز تأثیر خواهد گذاشت، زیرا تأثیری که نیروهای کمکی بر تفکر دانش‌آموزان خود می‌گذارند، که اغلب پس از فارغ‌التحصیلی با گزینه‌های شغلی به همان اندازه نامطمئن مواجه می‌شوند. در حالی که اتحادیه‌سازی از لحاظ تاریخی حمایت چندانی در میان معماران پیدا نکرده است، تلاش‌های اتحادیه‌ای به‌ویژه در میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی در آموزش عالی، قبلاً باعث اقدام در این حرفه شده است. تلاشی از سوی لابی معماری برای راه‌اندازی تعاونی‌های شبکه‌ای در حوزه کاری ما در حال انجام است، که نمونه آن انجمن WIP (Work In Progress | Women In Practice)، یک شبکه همتا از زنان در عمل تأسیس شده در سال 2020، و WIP Collaborative، «یک تمرین چند رشته ای مشترک متخصصان طراحی مستقل که با هم در پروژه هایی برای بهبود قلمرو عمومی کار می کنند. نقد فمینیستی این حرفه – که به دلایل مختلف به نفوذ ناپذیری مداوم آن برای زنان حمله می کند – همچنین در مورد وضعیت اسفبار افراد کمکی که ساعات طولانی کارشان به طور منظم تا اواخر بعد از ظهر/اوایل عصر کشیده می شود و اغلب انتظار می رود که در سخنرانی های شبانه شرکت کنند نیز صدق می کند. . این زمان برای والدینی که فرزند دارند و می خواهند برای فعالیت های عصرانه خود حضور داشته باشند، می تواند دشوار باشد.

دانشکده‌های معماری می‌توانند با کاهش شدید حجم کار اساتید پاره وقت و همسو کردن استودیوها با سیاست‌های دانشگاه که مستلزم این است که ساعات هفتگی مورد نیاز برای تدریس یک درس با ساعات اعتبار مطابقت داشته باشد، به شکایات موجه اعضای کمکی پاسخ دهند. یک استودیوی 9 اعتباری باید به 9 ساعت در کلاس نیاز داشته باشد، نه دو برابر آن، همانطور که اغلب اتفاق می افتد.

مدارس همچنین می توانند کمک های اضافی بیشتری بپردازند. به صورت ساعتی، اکثر دانشکده‌های معماری نسبت به همکاران تمام‌وقت خود به اساتید پاره‌وقت غرامت پرداخت می‌کنند، که مخصوصاً زمانی که این دو نوع دانشکده در یک استودیو تدریس می‌کنند و کار یکسانی را انجام می‌دهند، ناعادلانه است. از آنجایی که مجموعه الحاقی به طور فزاینده ای متنوع شده است، این نابرابری حقوق ساعتی نیز می تواند نقض قانون حقوق برابر در سال 1963 باشد که مستلزم آن است که بر اساس محتوای شغل، به مردان و زنان برای کار مساوی در محل کار یکسان پرداخت شود. ، نه عناوین شغلی سایر قوانین فدرال تبعیض پرداخت را بر اساس نژاد، رنگ، مذهب، منشاء ملی، سن یا ناتوانی ممنوع می کند. در آینده، ممکن است شاهد شکایت اعضای هیئت علمی به جای اعتصاب باشیم، جایی که اقدام جمعی ارزش ویژه ای پیدا می کند.

اعضای هیئت علمی وابسته، که ممکن است روزی بخواهند تمام وقت تدریس کنند، ممکن است نخواهند کاری انجام دهند که به شانس آنها آسیب برساند. همکاری با همسالان خود در مقیاس دانشگاه یا سایر مدارس می تواند فشار را بر افراد کاهش دهد. اعتصاب مدرسه جدید همچنین مزایای پیوستن نیروهای وابسته به معماری با همکاران در سایر زمینه ها را نشان می دهد. این نه تنها قدرت اعداد را ارائه می دهد، بلکه مدل های مالی بسیار متفاوتی را که در دانشگاه ها وجود دارد را نشان می دهد. در حالی که اعضای هیئت علمی در هنر یا علوم انسانی ممکن است از شیوه‌های مشاوره بیرونی برخوردار نباشند، رشته‌های آن‌ها اغلب از حمایت بشردوستانه‌تر از معماری برخوردار است، که هم به‌عنوان یک حرفه و هم به عنوان هنر، می‌تواند برای برخی از اهداکنندگان بسیار تجاری و برای برخی دیگر بیش از حد آکادمیک به نظر برسد. در نتیجه، دانشکده‌های معماری بیش از بسیاری از واحدهای دیگر در یک دانشگاه به شهریه وابسته هستند، که به توضیح اینکه چرا گرفتن نیروی کار شهریه‌زا با کمترین هزینه ممکن در رشته ما بسیار رایج شده است، کمک می‌کند. اما، در مورد این سوال: چگونه اساتید کمکی با استخدام نامطمئن می توانند دانشجویان معماری را به سمت مشاغل پایدار راهنمایی کنند؟ پاسخ این است: آنها نمی توانند.

سوالات خود را به [email protected] ارسال کنید برای بررسی در ستون های آینده

پگی دیمر استاد بازنشسته دانشکده معماری ییل و یکی از اعضای موسس لابی معماری است. او 45 سال است که معماری کرده و نویسنده است معماری و کار.

تام فیشر استاد کالج طراحی در دانشگاه مینه سوتا و مدیر مرکز طراحی مینه سوتا است. رئیس سابق کالج، ویراستار آن نیز بود معماری مترقی مجله به مدت 14 سال

نظرات نویسندگان ما لزوماً منعکس کننده نظرات کارکنان یا مشاوران نیست روزنامه معمار.



منبع: https://www.archpaper.com/2024/10/how-can-precariously-employed-adjunct-faculty-convincingly-guide-architecture-students-to-stable-careers/